Antes de chegar a Paicordeiro, cruzamos un regato ó lado dun muiño tradicional que nos ofrece unhas bucólicas imaxes de lameiros e fragas de carballo e bidueiros.
Subimos agora unha pequena costa e chegamos a Paicordeiro. Collemos un “camiño de carro” á dereita (un dos antigos camiños que levaban a Santiago, perfectamente recuperado).
A rocha que pisamos amosa as feridas deixadas –rodeiras- por tantos e tantos carros tirados por vacas e que serviron de medio de locomoción e transporte durante anos ós nosos antergos.
O camiño intérnase agora en San Salvador. Esta vez detémonos para admirar de vagar este lugar situado no fondo dun val no que enormes bolos graníticos desafían a gravedade e a tranquilidade dos camiñantes (de ahí procede a denominación de San Salvador dos Penedos).
Os nosos sentidos parabens a varias familias que tratan de manteñer vivo este lugar limpando maleza, coidando o patrimonio do pobo e restaurando algunhas das súas casas con delicado e razoable gusto.
|